Kerkdiensten van de PG Emmen op zondag 25 januari, de vierde zondag na het Kerstfeest.
GROTE KERK (11.00 uur): Ds. Hans Katerberg. Dienst in de Drentse taal.ODOORN: Geen dienst.
KAPEL: Ds.T.J.Oldenhuis, Coevorden.
SCHEPERSHOF: Ds. Jan de Korte
DE OPGANG: Ds. Gerben Kajim
GEBOUW LEGER DES HEILS (19.00 uur): Taize Gebed. Afsluiting Week van het Gebed.
DE BRON, BARGERES (19.00 uur): Van maandag t/m vrijdag oecumenische gebedsvieringen in het kader van de Week van het Gebed
De kerkdiensten beginnen om 10.00 uur tenzij anders aangegeven.
Lieve Hemel. Met Joris Linssen. Op dinsdag 17 maart in Emmen in het Atlas Theater.
Na het succes van In Gods naam met Bas Ragas komt Nachtzon Media in samenwerking met de Protestantse Kerk in Nederland met een nieuwe muzikale voorstelling. In Lieve Hemel duikt presentator en zanger Joris Linssen in het eeuwenoude Bijbelverhaal van Ruth. Een ontroerende en eigentijdse zoektocht naar hoop en verbondenheid in een wereld die razendsnel verandert en waar mensen elkaar soms uit het oog verliezen.
Samen met muzikanten Myrthe van de Weetering (zang, viool en contrabas) en Vera Marijt (piano, toetsen en zang) brengt Joris een voorstelling vol kwetsbare verhalen, ontroerende en herkenbare muziek, verweven met persoonlijke reflecties.
De inspiratie voor Lieve Hemel ontstond toen Joris onverwacht belandde bij het Kerkasiel in Kampen – een plek waar de familie Babayants al maandenlang bescherming vond in een kerk die haar deuren wijd openzette. De ontmoeting met de familie en de vrijwilligers om hen heen raakte hem diep. In hun verhaal zag hij dezelfde veerkracht en hoop terug die ook het verhaal van Ruth kenmerkt. Maar het verhaal roept ook de vraag op of er nog wel plek is onder de hemel voor eenieder. Lieve Hemel is een voorstelling over angst en overgave, over verliezen en opnieuw beginnen – over hoe we, te midden van een veranderende wereld, toch steeds weer richting vinden en over de kleine wonderen die ontstaan wanneer we ons hart openstellen.
Van 3 maart t/m 18 maart trekt Joris Linsen door Nederland langs verschillende theaters met deze voorstelling. Meer informatie en ook hoe u kaarten kunt bestellen op:
www.protestantsekerk.nl/evenementen/theatervoorstelling-lieve-hemel/
In de zomer van 2025 raakte presentator Joris Linssen diep betrokken bij de familie Babayants, die asiel had gezocht in de Open Hof in Kampen om uitzetting te voorkomen. Linssen bezocht het gezin, schreef liederen voor hen, en ging op 26 juli 2025 voor in een speciale dienst, waarbij hij zich uitsprak tegen de harde politieke lijn en opkwam voor de familie.
De Ongeloofelijke Podcast - Wat is er aan de hand in de wereld?
Waarom de brute machtspolitiek terug is, en waarom dat misgaat. Een gesprek met Beatrice de Graaf en Stefan Paas over Groenland, Europa, Trump en Poetin.
Wat is er nou écht aan de hand in de wereld? Iran, Venezuela, Groenland, Oekraïne, Trump, Poetin... waarom voelt de internationale politiek zo chaotisch? En belangrijker: hoe komen we hier weer uit?
In deze aflevering bespreken we waarom brute machtspolitiek terug is op het wereldtoneel, maar ook waarom dat uiteindelijk niet werkt. En wat betekent dit voor Europa? Worden we een speelbal of een wereldmacht?
Een verhaal zoals je dat nog nergens gehoord hebt, met hét Ongelooflijke Duo: historicus Beatrice de Graaf van de Universiteit Utrecht en theoloog Stefan Paas van de VU in Amsterdam en de Theologische Universiteit Utrecht.
De Ongeloofelijke is een podcast over de relevantie van het geloof in een steeds ongeloviger Nederland. Journalist David Boogerd en theoloog Stefan Paas voeren verdiepende gesprekken met spraakmakende gasten.
Geloven is niet zeker weten, maar
hopen en vertrouwen
Waarom ben ik hier? Heb ik een opdracht in dit leven? Is er überhaupt zoiets als de zin van het bestaan? Vragen die iedereen zichzelf weleens stelt. Als Protestantse Kerk van Emmen herkennen we deze vragen. Graag gaan we samen met u en jou de zoektocht aan naar mogelijke antwoorden. Dat kan individueel, maar ook met anderen, in de gemeenschap van de kerk en daarbuiten. Op plekken waar je stilte kunt vinden, of daar waar veel mensen samenkomen. Zingend, biddend, hopend, op zoek naar iets dat we ‘zielsgeluk’ noemen. Je hoeft geen lid van de kerk te zijn om elkaar te kunnen ontmoeten. Niet alleen op zondag, maar ook door-de-weeks. Je bent altijd welkom. Op de sites van de vijf Protestantse kerken in Emmen en Odoorn vind je een keur van activiteiten waar je aan mee kunt doen en mogelijkheden om met ons in contact te komen.
De gelovigen van de Emmense kerken zijn lang niet allemaal supergelovigen. De meesten geloven en twijfelen tegelijkertijd. Omdat het leven soms zo anders voelt dan de ervaring binnen het kerkgebouw. Omdat de woorden buiten soms zo anders zijn dan in een dienst. De mensen die zich betrokken voelen, proberen zich aan elkaar op te trekken, aan de vieringen, soms aan het kerkgebouw en aan het ervaren van God. Zo proberen wij te leven, zo proberen wij te geloven.
Een gebed voor het gewone leven
Een gebed over Gods nabijheid in het gewone leven, waar alledaagse dagen in zijn licht onverwacht kostbaar worden.
Goede God,
Mensen zoeken geluk vaak in het bijzondere;
een festival, een event, een geluksmoment.
Maar U laat zich kennen als Een die zich verbindt met
mensen die vaak gewone dagen met alledaagse
dingen en alledaagse problemen meemaken.
Wij bidden: laat uw goedheid schijnen over die
dagen, zo gewoon, maar in uw licht kostbaar
omdat we ons gezien weten in liefde.
Amen
God roept de mensen op weg te gaan
Een bijzonder lied dat lied 542 uit het Liedboek voor de Kerken: God roept een mens op weg te gaan. Christenen werden in de eerste eeuwen van onze jaartelling ‘mensen van de weg’ genoemd. Dit beknopte maar prachtige lied van de in 2024 overleden dominicaner monnik Henk Jongerius bezingt het mensenleven op zichzelf als een reis. Immers: we zijn altijd op weg, van de wieg tot het graf, laten daarbij dingen los en pelgrimeren steeds verder.
God roept de mens op weg te gaan,
zijn leven is een reis:
‘Verlaat wat gij bezit en ga
naar ’t land dat Ik u wijs.’
Het volk van God was veertig jaar
– een mensenleven lang –
op weg naar het beloofde land,
het land van Kanaän.
Het lied vertelt eigenlijk dat de metafoor van het mensenleven als een reis niet zozeer het lot van de mensen is, als wel hun bestemming en roeping. Want het is God die telkens mensen roept om zijn stem te volgen. Het eerste couplet refereert impliciet aan de aartsvader Abraham, die zijn oorsprong achter zich liet en de stem volgde ‘naar het land dat God hem wees’. Abraham reisde niet alleen, God beloofde hem met hem mee te gaan op zijn pad. Eeuwen later (couplet 2) deden de afstammelingen van de aartsvaders hetzelfde: het volk Israël dat opnieuw de stem volgde, optrok uit angstland Egypte en op weg ging naar het beloofde land. Wel deden ze daar een hele generatie lang over, 40 jaar. Maar opnieuw waren ze niet alleen: God reisde mee.
Heer, geef ons moed en doe ons gaan
uw weg door de woestijn
en laat uw Zoon een laaiend vuur,
een nieuwe Mozes zijn.
In het derde couplet verandert de vorm. Van de verhalende derde persoon is de toon ineens in de tweede persoon: als een gebed wordt God aangesproken. Er wordt om gebeden dat Christus ‘de nieuwe Mozes’ zal zijn. Dat is een heel Bijbels beeld, zeker in het evangelie van Matteüs. Jezus ging immers ook de mensen voor en wees hen spiritueel de weg. Zo werd Hij een licht op hun levenspad. Hij was in Egypte, ging door de woestijn, ging door de Jordaan en verkondigde vanaf een berg een nieuwe interpretatie van de wet van God. Maar die spirituele betekenis krijgt Hij voor ons pas als we erom bidden dat in onszelf te verinnerlijken.
Eer aan de Vader en de Zoon
en aan de heilige Geest,
God, die al voor de eerste mens
belofte zijt geweest.
Het vierde couplet is een klassieke lofprijzing: de drie-ene God, Vader, Zoon en Geest worden geloofd. Waarom? Omdat God voor alle mensen, al vanaf Adam (en Eva), een belofte was. Al het leven kent een bestemming, een doel en zin.
Wijkgemeente De Opgang werkt samen met de Protestantse Theologische Universiteit Utrecht over de toekomst van de kerk.
Wat hebben we als kerkelijke gemeente allemaal in huis? Dat wil wijkgemeente De Opgang (voorheen Emmen Zuid en Ichthus) ontdekken met Nieuw Kerkelijk Peil. Vanaf 20 april vorig jaar bestaat deze nieuwe wijkgemeente. En bij een nieuwe start horen nieuwe ideeën, nieuw beleid en een nieuwe koers. Daarom wil men binnen de gemeente met jong en oud nadenken over de toekomst van de kerkelijke gemeente. En dat wil men doen met de methode van Nieuw Kerkelijk Peil.
Nieuw Kerkelijk Peil laat gemeenten nadenken over hun toekomst vanuit het perspectief van wat ze in huis hebben aan kwaliteiten en verlangens, aan gaven en talenten. Daarbij werkt de methode met een enquête onder alle kerkleden.Om te beginnen zijn er twee identieke gemeenteavonden waarop Nieuw Kerkelijk Peil wordt toegelicht en waar wordt verteld hoe we in de gemeente hiermee gaan werken. Deze avonden vinden plaats op dinsdag 27 januari in de Opgang en op woensdag 28 januari in Ichthus. Beide avonden beginnen om 19.30 uur.
Op zondag 1 februari is er de officiële start van het project met een bijzondere startdienst om 10.00 uur in de Opgang waarin ook het Avondmaal wordt gevierd
Vanaf deze datum, 1 februari, starten we ook met de enquête en wordt iedereen van harte uitgenodigd om deze in te vullen. Hoe meer mensen de enquête invullen, hoe betrouwbaarder het beeld.
Met deze enquête geven we je en u als gemeentelid de kans om mee te praten over waar we als kerk de komende jaren aan willen werken. De enquête is bedoeld voor mensen vanaf ongeveer 15 jaar en is online beschikbaar.
De ingevulde enquêtes gaan naar de Protestantse Theologische Universiteit in Utrecht, de PThU, die daarmee een ‘profiel’ van de kerkelijke gemeente De Opgang maakt. De uitkomsten van de enquêtes zullen als uitgangspunt dienen voor een nieuw beleidsplan voor de komende vier jaren.
Meer informatie bij de voorzitter van de wijkkerkenraad van wijkgemeente De Opgang, Gea Dost, [email protected].
Stef Bos en Hadewych Minis zingen samen het lied 'Welkom'.
Het is al weer even geleden, maar op kerstavond nam Stef Bos ons in 'In het licht van kerst' mee in een intieme kerstnacht vol verhalen en muziek, met Hadewych Minis en Neco Novellas. Vanuit het eeuwenoude kerstverhaal zoekt hij naar hoop, verbinding en het licht in elkaar: een pleidooi tegen oorlog en blind machtsvertoon, en vóór het midden. Met hoop voor het nieuwe jaar dat inmiddels is begonnen en voor ons ligt.
Welkom in de tijd
Wees welkom in ons midden
Wees welkom in ons huis
| Op een dag ben je geboren Uit samengaan ontstaan Uit een lange rij van mensen Die nog diep in jou bestaan Met hun angsten en verlangens Met al hun liefde en hun pijn Daar ver in het verleden Ligt de bron van wie wij zijn En wat wij nu verkeerd doen Zal jij ons moeten vergeven En al zal jij ons soms haten Je komt ons in jezelf tegen Want al vind je ook de vrijheid Wij zijn in mekaar gevangen Al zal jij ons ontwijken Wij blijven jou omarmen Wees welkom in de wereld Welkom in de tijd Welkom in ons leven Wees welkom in ons huis |
Wees welkom in de wereld Welkom in de tijd Wees welkom in ons midden Wees welkom in ons huis En op een dag zul jij hier weggaan Naar daar waar wij niet zullen zijn Als een schip dat in de toekomst Aan onze horizon verdwijnt Naar een tijd die wij nooit zullen kennen Jaren die nog niet bestaan Nieuwe muren om te slechten Nieuwe bruggen om te slaan Wees welkom in de wereld Welkom in de tijd Welkom in ons leven Wees welkom in ons huis Wees welkom in de wereld Welkom in de tijd Wees welkom in ons midden Wees welkom in ons huis |
Sinds 21 november 2025 bestaat het Kerkasiel 1 jaar en verblijft de familie Babayants. Op deze dag rouwden we om het schrijnende leed van gewortelde kinderen. Tegelijkertijd vierden we dat zoveel mensen opstaan voor medemenselijkheid. En inmiddels zijn we al weer ruim twee maanden verder.
Kees van Ekris, scriba van de PKN, ging voor in een dienst in de Open Hof. Zo zei hij in zijn introductie:
"Is dat niet de grote vraag die uit dit kerkasiel, en uit onze kerk, aan onze samenleving en overheid klinkt: Laten we een pauzeknop indrukken en opnieuw praten en nieuw beleid maken. Er gebeurt nu te veel schade, in het bijzonder aan jonge mensen. We zitten in een systeem vast en in een manier van denken die jonge, gewortelde, vaak energieke mensen niet alleen weg laat kwijnen, maar ook beschadigt."
Kees van Ekris, scriba van de Protestantse Kerk in Nederland, vertelde zijn verhaal. Belangrijk en indrukwekkend:
Wat getuigt het van moed en wijsheid wanneer mensen, bestuurders, een pauzeknop durven in te drukken. ‘Wacht, iets gaat hier niet goed. We kunnen hier wel mee doorgaan, maar het is moediger en wijzer om halt te houden en na te denken. Is dit wel wat we willen? Wat is de schade van wat wij aan het doen zijn?’ Dat geldt voor ruzies in families of vriendschappen, of in keuzes die je gemaakt hebt en die je aan het uitvoeren bent, de moed van de pauzeknop. Wat zijn we aan het doen?
Wat zou het een verademing geweest zijn als in de kille uitvoering van wat we nu de toeslagenaffaire noemen, toen zoveel kinderen en gezinnen beschadigd zijn, als een paar mensen, bestuurders, de moed hadden gehad en de wijsheid om een humanitaire pauzeknop in te drukken.
Is dat niet de grote vraag die uit dit kerkasiel, en uit onze kerk, aan onze samenleving en overheid klinkt: Laten we een pauzeknop indrukken en opnieuw praten en nieuw beleid maken. Er gebeurt nu teveel schade, in het bijzonder aan jonge mensen. We zitten in een systeem vast en in een manier van denken die jonge, gewortelde, vaak energieke mensen niet alleen weg laat kwijnen, maar ook beschadigt.Als je dan pauzeert moet je niet alleen juridisch en politiek overleggen, maar moet je ook contact maken met het visioen, met hoe je wilt zijn als samenleving. En misschien dat we als kerk iets kunnen bijdragen aan het visioen van waar wij uit leven?
Het is nog pril, maar is de breuk die de politieke leiders die nu aan zet zijn, de breuk die zij willen maken met oude politiek, met een manier van omgang met elkaar, met negativiteit en kleingeestigheid, is dat misschien een soort pauze die ruimte geeft voor nieuwe vergezichten, nieuwe maatregelen met menselijkheid en recht, duidelijkheid, beslistheid en coulante? Ik denk dat er breed in onze samenleving raakbaarheid is voor rechten van kinderen en jongeren.
Als je de verdragen leest over de rechten van het kind, wereldwijd, Europees maar ook hier, of het nu kinderen in Groningen zijn die lijden onder aardbevingsangst, kinderen die mishandeld worden in pleegzorg of vermalen worden in een samenleving vol druk en competitie, of denk aan jongeren vanaf 8 jaar die het recht op inspraak krijgen wanneer ouders gaan scheiden en een plan moeten opstellen, als je nadenkt over het waardige denken vanuit het kind, dan denk je ook aan asielprocedures: kinderen in veel te langdurige asielprocedures die aantoonbaar beschadigd worden, zowel door de procedures, de dreiging van uitzetting als ene daadwerkelijke uitzetting, als je denkt aan jullie, jonge mensen met vrienden, dromen en kracht, als je leest over de rechten dan denk je als snel: Ja, zo willen wij samenleving zijn, een gemeenschap die raakbaar is voor jonge mensen, die we een toekomst gunnen.
Als je die verdragen leest gun je dat onze samenleving. Dat willen wij. Als Martin Luther King in zijn laatste rede zijn cultuur aanspreekt, zegt hij: Somewehere I read about the freedom of press, of assembly, of protest. The greatness of America is this freedom to protest. Als je de verdragen leest over de rechten van het kind, en het denken vanuit het kind, ook in het asielrecht, heb je de neiging om vandaag te zeggen: somewhere I read about the rights of children.
Is dit een moment om als samenleving te pauzeren, onder ogen te zien wat niet goed ging en gaat, en samen collectieve wijsheid vinden en die te verankeren in recht en menselijkheid?
Ik wil met u daarover reflecteren, aan de hand van vier bijbelteksten, en ik probeer steeds de link te leggen naar hier, naar u als familie, u als gemeente en ons als samenleving.
samenleving, een moment van opnieuw beginnen. Er staat in dit prachtige stukken dat in elk zevende jaar ook het land rust moet krijgen, dat het land dan niet opgejaagd moet worden door mensen en machines, maar rust krijgt en dat de vruchten van het land dan voor iedereen zijn, voor de arme, de vreemdeling, de voorbijganger. En die rust is een soort sabbath. Zoals God in het begin zijn grootste rijkdom deelde met de mensen: de rust, zo moet ook het land en de cultuur rust krijgen.Kerkasiel lijkt hierop. Opgejaagde mensen kloppen aan je deur, ze hebben een verhaal dat je raakt en dat ruikt naar onrecht, en waar vragen ze om: om rust, om een sabbath op hun reis. En de kerk luistert, doet haar deur open, en begint te reflecteren over hun ervaringen en vragen en maakt die vraag luider: Is het niet tijd voor een pauzeknop, zijn wij niet een cultuur die de allure zou moeten hebben om vanuit het kind te denken, en vanuit menselijkheid? En hoe kan het dat je zo lang zo uitzichtloos moet wachten als jongere in een asielprocedure? En hoe kan het dat wij als cultuur zulke waardevolle mensen, zulke vitaliteit en geloof, zo aan de zijkant laten staan?
Jezus denkt anders. Jezus denkt altijd anders dan wij. ‘Geven jullie ze te eten’. Deel uit. Zie in deze mensen wat ze meenemen, wat ze bij zich hebben en Ik zal het vermenigvuldigen. Het is een schitterend detail in de tekst dat de eremos, de woestenij, groen gras wordt. Dat is een veerwijzing naar het mysterie van het Koninkrijk van God. Dat er transformaties gebeuren in de buurt van Jezus.
Paus Leo XIV heeft in zijn eerste uitspraken gewezen op de vrede van Christus die niet los te koppelen is van de aandacht en de liefde voor armen, voor de zuchtende schepping en voor de gerechtigheid. In die aandacht, in die samenhang, gebeuren wonderlijke momenten van de vrede van Christus. Go to those who need you, zei kardinaal Martini van Milaan daarom, en je zult zien dat het Koninkrijk Gods niet ver van je vandaan is. Maar let ook op: koppel de vrede van Christus daar niet van los, want dan bedrieg je jezelf. Je gunt onze cultuur iets van dit narratief. Er zijn in onze cultuur zoveel gewonde mensen, er is zoveel verdriet en verlies.
En je zou met elkaar een pauzeknop willen indrukken: Wie zijn wij aan het worden? Unsere Gesellschaft braucht gesellschaftlichen Atempausen, zei mijn ambtsgenoot Kirsten Fehrs van de EKD gisteren. Het geeft tijd om te denken, contact te maken en zelfkritiek te hebben. Die Fähigkeit zur Selbstkritik ist eine Stärke, keine Schwäche. Sie eröffnet die Möglichkeit zur Veränderung und stärkt den gesellschaftlichen Zusammenhalt.Dat wij als samenleving niet uit handen geven aan radicale enkelingen hoe wij omgaan met elkaar, met wie in nood is.Wat doet de haast, de technologie, het individualisme, het voorbijleven aan armoede en eenzaamheid, wat doet dat aan ons? Is dit niet het maatschappelijke moment om ons bewust te worden, dat wij niet zonder gemeenschappen kunnen leven en als samenleving ook een gemeenschap zijn, waarin we ruimte maken voor allerlei soorten mensen. Zeker: ook met grenzen, met duidelijke en kordate procedures, zeker. Maar er is genade en gein te vinden in de vervlechting van mensen met elkaar, van allerlei komaf. Is de kerk een plek waar wij dat narratief uitleven?
vrienden en vijanden, voor vreemdelingen en voor mensen die hier al eeuwen wonen, voor verdriet van allerlei soort, voor het verdriet dat onder populisme zit en voor het verdriet dat onder het opgejaagd zijn van migranten zit.Dát gebed is de eerste roeping. Oefen je in die gebeden, bidt met Rafael, Gabriel en Michael mee zodat de duistere kwelgeesten van een tijd verslagen worden. Paulus duwt met deze woorden Timotheus de dramatiek van de geschiedenis in met zijn gebed, een geschiedenis waarin de vreugde en de ellende, de welvaart en de armoede, heel vaak afhangen van de beslissingen van anderen en van enkelingen en zeker van hen die macht hebben.
Daarom moet Timothes bidden voor hen die macht hebben. Let op: dat is in die tijd misschien wel Nero. Het wordt niet specifieker gemaakt. Het maakt ook niet uit. Bid voor hen.
En dan die wonderlijke toevoeging: Bidt opdat de gemeente ‘in vrede mag leven’. Dat is niet: zodat wij ongestoord onze gang kunnen gaan. Dat is, denk ik, zodat vanuit de gemeente de shalom van God kan stromen. Zodat wij ons helemaal kunnen richten op gebed en lofprijzing, diaconaat en missie, zodat we misschien wel hand in hand met de overheid kunnen zoeken naar wat recht is en wat goed is.
In de documenten over het kerkasiel staan daarover sterke zinnen: niet over een kerk die zich verheft boven de overheid, die veroordeelt en moraliseert, en die niet de complexiteit van bestuurders erkent. Nee, een kerk die naast de overheid staat, die haar eigen perspectief heeft en haar eigen Heer, maar tegelijkertijd bidt voor de overheid, menselijk omgaat met bestuurders. En hen uitdaagt: denk eens groter, denk eens vanuit je hart, vanuit een collectieve wijsheid, denk eens vanuit een kind, vanuit oorlog en angst, denk eens vanuit ene visioen, een grenzen overstijgende droom. Wat kunnen wij samendoen?
De laatste lezing is uit Openbaringen. In de brief aan de gemeente in Filadelfia, aan de engel van die gemeente, staan tedere zinnen. Christus zegt tot die gemeente dat Hij een deur voor hen geopend heeft, een deur die niemand kan sluiten, en dat Hij gezien heeft dat de gemeente maar kleine kracht heeft, maar dat ze toch trouw is gebleven en Christus niet heeft verloochend.
Nog een keer Paus Leo: Hij gebruikte deze specifieke zinnen in zijn aandacht voor de armen, voor die mensen die amper macht of recht hebben. ‘Ik weet dat uw kracht klein is’, zei hij, maar Christus zegt: ‘Ik heb u liefgehad’ (dilexi te). Vrede, ook de vrede van Christus, kun je in de kerk niet loskoppelen van de vragen van gerechtigheid, aandacht voor wie arm is en op de vlucht. Er is een vreemd soort vrede die kan gebeuren juist wanneer je je inzet voor wie je nodig heeft.
En dan die deur die openstaat. Wat een mysterieze zin is dat. Het heeft iets te maken met God die erover waakt dat Hij toegankelijk is. Dat Hij gebeden hoort, en de gemeente ziet en dat er een over-en-weer zal zijn van kracht en genade. Gebed, contemplatie en actie zijn in de christelijk traditie onlosmakelijk verbonden. Als die deur openstaat, vanuit Christus naar ons, dan kun je andere deuren hier op aarde openhoden. Ik denk dat dat zinnen zijn die ook vandaag kracht hebben, misschien ook wel in de ervaring van deze gemeente in Kampen. Dat er in alle vragen, in alle kracht die dit asiel ook vraagt, in het steeds weer zoeken naar ‘hoe verder’, dat er ook wonderlijke momenten van vrede zijn.
Wat gun je onze cultuur een pauzeknop, om de bronnen te laten stromen die utopische kracht hebben en die je zin geven m samen mens te zijn. Wat hebben we het nodig dat een cultuur van angst en verdachtmaking, van neerbuigendheid en hardheid, dat we die onderbreken. En wat zijn de bronnen die wij hebben, de Bijbel, het gebed, de gemeenschap, wat zijn die vitaliserend. Er zijn zoveel jonge mensen uit andere landen nu hier geworteld, die politiek leiders van morgen kunnen zijn, restauranthouders, kundige mensen in zorg en onderwijs, en: misschien we dominees van morgen, ik gun ons zo elkaar.
Kees van Ekris, scriba PKN
